ซุยกล่าวว่า “ท่อนาโนคาร์บอนชนิดผนังเดี่ยวนี้มีโครงสร้างเป็น 1 มิติ และมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเล็กมาก จึงทำให้หมึกสามารถยึดเกาะกับเส้นใยของกระดาษได้ดี เมื่อนำไปทำแบตเตอรี่และตัวเก็บประจุพิเศษ (supercapacitor) จึงมีความทนทานมาก ตัวเก็บประจุพิเศษชนิดกระดาษสามารถอัดประจุและปล่อยประจุได้ถึง 40,000 รอบ หรืออย่างน้อยที่สุดก็มากกว่าลิเทียมแบตเตอรี่ประมาณ 10 เท่า นอกจากนี้ แบตเตอรี่ที่ทำจากกระดาษยังสามารถพับงอ ม้วน หรือแช่ในสารละลายกรดหรือด่างได้โดยที่ไม่ทำให้ประสิทธิภาพแย่ลง”

ก่อนหน้านี้ซุยเคยสร้างอุปกรณ์เก็บพลังงานจากวัสดุนาโนโดยใช้พลาสติกและแก้ว แต่เมื่อเทียบกับกระดาษแล้วพบว่า ขั้นตอนการทำบนกระดาษจะง่ายกว่ามาก เหตุผลแรกคือ การทำบนกระดาษไม่จำเป็นต้องเข้มงวดในเรื่องสมบัติการไหล (rheology) ของน้ำหมึกมากนัก ในขณะที่การทำบนพลาสติกและแก้วจะต้องปรับสมบัติและความหนืดของน้ำหมึกให้พอเหมาะ ซึ่งจะต้องเติมสารเติมแต่งเข้าไป แต่การเติมสารนี้จะทำให้สมบัติการนำไฟฟ้าลดลง และอีกเหตุผลหนึ่งคือ การทำบนกระดาษไม่จำเป็นต้องทำขั้นตอนการล้างด้วยสารลดแรงตึงผิว เพื่อเพิ่มสมบัติการนำไฟฟ้าเช่นเดียวกับการทำบนแก้วและพลาสติก ดังนั้นค่าความต้านทานของ CNT บนกระดาษจึงไม่เปลี่ยนแปลง (ภาพที่ 2A) และเมื่อสังเกตลักษณะฟิล์มของ CNT ที่เคลือบบนพลาสติกภายหลังขั้นตอนการล้างจะพบว่าฟิล์มหลุดลอก (ภาพที่ 2B)