Credit: Baylor University Photography
แปลและเรียบเรียงโดย
อรวรรณ สัมฤทธิ์เดชขจร
ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ

เปลือก มะพร้าวเป็นทรัพยากรธรรมชาติที่มีปริมาณมากในประเทศเขตร้อน เช่น ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย กานา อินเดีย และศรีลังกา มักถูกเผาหรือปล่อยทิ้งทับถมกันเป็นขยะกองพะเนิน ซึ่งหากปล่อยทิ้งไว้อาจสร้างปัญหาด้านสุขภาพ เนื่องจากเปลือกมะพร้าวกักเก็บน้ำได้ทำให้กลายเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ยุงที่ เป็นสาเหตุของโรคมาลาเรีย ดังนั้นทีมนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเบย์เลอร์ ( Baylor University) ในมลรัฐเทกซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา นำทีมวิจัยโดยศาสตราจารย์วอลเตอร์ แบรดลีย์ (Walter Bradley) จึง พัฒนาเทคโนโลยีที่ง่ายและถูกในการเปลี่ยนขยะซึ่งไม่มีมูลค่าให้กลายเป็นเงิน เพื่อเพิ่มรายได้และคุณภาพชีวิตให้แก่เกษตรกรสวนมะพร้าว ซึ่งปัจจุบันมีจำนวนถึง 11 ล้านคนบนโลก และมีรายได้เฉลี่ยต่อปีเพียง 500 ดอลลาร์สหรัฐเท่านั้น

จุดมุ่งหมายของงานวิจัยนี้คือ นำเส้นใยจากเปลือกมะพร้าวมาผลิตเป็นชิ้นส่วนสำหรับรถยนต์ เช่น พื้นตัวถัง (bed liners) แผ่นปูพื้น (floorboards) ที่บังแดด (sun visor) และตัวบุผนังด้านข้างประตู (inside door covers) แทนเส้นใยโพลิเมอร์สังเคราะห์ โดยนำเส้นใยมะพร้าวมาผสมรวมกับเส้นใยโพลิโพรพิลีนก่อนที่จะนำไปอัดเข้าแบบด้วยความร้อน (compression-molded) เพื่อ ให้ได้รูปร่างตามต้องการ จากการทดสอบเบื้องต้นแสดงให้เห็นว่าวัสดุเชิงประกอบจากใยมะพร้าวนี้สามารถ รับมือกับข้อกำหนดของการทดสอบตามอุตสาหกรรมได้ ทั้งนี้เพราะเส้นใยมะพร้าวมีสมบัติความแข็งแรง ความแข็งตึงและความเหนียวดี ติดไฟได้ไม่ดีนักและไม่มีควันพิษออกมา ซึ่งการทดสอบนี้สำคัญมากหากจะนำมาผลิตเป็นชิ้นส่วนรถยนต์ในเชิงพาณิชย์ นอกจากนี้เส้นใยมะพร้าวยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอีกด้วย

Credit: Duane A. Laverty.
เส้นใยมะพร้าวที่ถูกเปลี่ยนเป็นวัสดุเชิงประกอบที่ผ่านการอัดเข้าแบบด้วยความร้อน

ทีมวิจัยของแบรดลีย์ยังร่วมมือกับบริษัท Hobbs Bonded Fibers ซึ่ง เป็นบริษัทจัดหาชิ้นส่วนรถยนต์โดยอ้อมให้แก่บริษัทรถยนต์ที่สำคัญ 4 แห่ง และผู้ผลิตรายอื่นๆ แบรดลีย์หวังว่าจะมีการนำชิ้นส่วนรถยนต์ที่ผลิตจากเส้นใยมะพร้าวมาใช้ในช่วง ฤดูร้อนนี้ นอกจากนี้ ยังมีเอกสารรับรองเพื่อแสดงต่อบริษัทผู้ผลิตรถยนต์ว่า ชิ้นส่วนที่ทำจากมะพร้าวมีสมรรถนะดีพอหรือดีกว่าสิ่งที่กำลังใช้ในปัจจุบัน

Credit: Duane A. Laverty
ศาสตราจารย์วอลเตอร์ แบรดลีย์ (กลาง) นักศึกษาเอลิซา กัซแมน-ไทเปล (Elisa GuzmanTeipel) (ซ้าย) และสแตนตัน เกรีย (Stanton Greer) กำลังตรวจสอบแผ่นบุผนังในที่เก็บสัมภาระ (trunk lining) ที่ทำจากเส้นใยมะพร้าวกับโพลิโพรพิลีน

แครีย์ ฮอปปส์ (Carey Hobbs) ประธานบริษัท Hobbs Bonded Fibers เชื่อมั่นว่าวัสดุเชิงประกอบจากใยมะพร้าวจะสามารถใช้ทดแทนวัสดุบางชิ้นที่ ใช้ในรถยนต์ปัจจุบันได้ อีกทั้งราคายังถูกกว่าเส้นใยที่มาจากปิโตรเลียมส่งผลให้รถยนต์ที่ผลิตจาก ชิ้นส่วนนี้มีราคาถูกลงด้วย ซึ่งท้ายที่สุดราคาที่ถูกลงก็จะส่งผ่านไปถึงผู้บริโภค ส่วนสมบัติที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมหมายถึง ดีต่อสิ่งแวดล้อม (เอาขยะมาใช้) ดีต่อผู้บริโภค (ไม่มีควันพิษขณะไหม้ไฟ) และดีกับเกษตรกรผู้ยากจน (เพิ่มรายได้) หรืออาจกล่าวได้ว่าวัสดุเชิงประกอบใยมะพร้าวนี้ส่งผลดีต่อทุกคน

แหล่งข่าว

• http://www.wacotrib.com/news/content/news/stories/2009/01/05/01052009waccoconutcars.html
• http://www.livescience.com/environment/090106-coconut-cars.html
• http://www.sciencedaily.com/releases/2009/01/090106113005.htm